Wanneer niet geweten is op welke geleider de fout zich bevindt, of wanneer de aard van de fout nog onduidelijk is, starten wij met een VLF-test (Very Low Frequency). Dit laat ons toe te bepalen op welke geleider de fout zit, of het gaat om een isolatiefout of manteldefect, en of de fout laagresistief of hoogresistief is. Dit is een cruciale stap — de aard van de fout bepaalt welke localisatiemethode vervolgens het meest efficiënt is.

Na de foutkarakterisering wordt de fout voorgelokaliseerd met behulp van een gespecialiseerde kabelfoutlocatietester.

De nauwkeurige foutlokalisatiemeter Digi-Bridge maakt gebruik van de klassieke Murray- en Glaser-methoden voor foutlokalisatie en biedt snelle en nauwkeurige afstandsmetingen van fouten volgens IEEE 1234. In tegenstelling tot andere brugfoutlokalisatie-eenheden die de spanningsvalmethode gebruiken en meer stroom en vermogen nodig hebben om dezelfde nauwkeurigheid te bereiken, gebruikt de Digi-Bridge de traditionele brugmethoden, waardoor veel minder vermogen nodig is om de fout nauwkeurig te lokaliseren. Met een geïntegreerde hoogspanningsgelijkstroombron maakt het de automatische prelokalisatie mogelijk van zowel laagresistieve als hoogresistieve kabelfouten in zowel de kabelisolatie als de kabelmantel. Dit maakt prelokalisatie mogelijk van fouten in afgeschermde transmissieklasse en distributieklasse. en niet-afgeschermde stuur- en verlichtingskabels. Het instrument kan worden gebruikt om fouten te lokaliseren in alle soorten middenspannings- en hoogspanningskabels, ongeacht de constructie of lengte, en met verschillende soorten isolatie.

De voorlokalisatie geeft ons de afstand, maar nog niet de exacte positie op het terrein. Daarvoor gebruiken wij een A-frame (stappanningmeter). Dit toestel meet de spanning aan het aardoppervlak boven de kabel terwijl een signaal door de kabel wordt gestuurd. Op de exacte foutlocatie is de spanningsverdeling aan het oppervlak meetbaar afwijkend, zo kunnen wij de fout pinpointen tot op decimeterniveau.